Patronem Publicznej Szkoły Podstawowej w Porąbce Uszewskiej jest Władysław Reymont. Pisarz urodził się 7 maja 1867 we wsi Kobiele Wielkie koło Radomska. Ponieważ zrezygnował on z otrzymanego imienia Stanisław i zmienił nazwisko z Rejmenta na Reymonta, w literaturze  zapisał się jako Władysław Reymont. Jako dziecko  bywał niesforny i nie przykładał się do nauki, dlatego jego ojciec, Józef Rejment, organista przy kościele parafialnym w Tuszynie, oddał go na naukę do zakładu krawieckiego jednego ze swoich zięciów, majstra krawieckiego z Warszawy, Konstantego Jakimowicza. Tam, u swego szwagra, przyszły laureat Nobla, terminował w kunszcie krawieckim. Pan Jakimowicz był wielkim teatromanem. Za dobre sprawowanie terminujący u niego uczniowie otrzymywali 40 groszy na zakup biletu do teatru. Po obejrzeniu przedstawienia zdawali relację mistrzowi. W ten sposób Władysław Reymont zetknął się ze sztuką i zapragnął zostać aktorem. Dokończył jednak terminatorstwa i uzyskał tytuł czeladnika krawieckiego. Następnie szybko zaciągnął się do jednego z wędrownych teatrów w którym pozostawał przez kilka lat, cierpiał nędzę i odniósł wiele niepowodzeń artystycznych. To wszystko, jak również dalsze, bogate w doświadczenia  a przy tym ciekawe życie, ukształtowały Reymonta jako człowieka oraz pisarza. Niewątpliwe znaczenie miał także jego samorodny talent, który stał się źródłem jego twórczości. Przygody teatralne artysty zaowocowały takimi utworami, jak: „Komediantka” i „Fermenty”, zaś kilkumiesięczny pobyt w Łodzi  – powieścią: „Ziemia obiecana”, w której dał obraz miasta-potwora i ukazał galerię przemysłowców upojonych bogactwem i okrutnie wyzyskujących robotników. 

                Reymont  jest autorem licznych opowiadań oraz historycznej powieści, trylogii o ostatnich latach istnienia niepodległej Polski –  „Rok 1794”. Najważniejszym jego dziełem są jednak „Chłopi”- czterotomowa powieść napisana w latach 1902-1909. Utwór zawiera sumę doświadczeń życiowych autora, wyniesionych z lat młodości, z wędrówek po wsiach, od Tuszyna, poprzez Lipce, do Krosnowej, małej stacyjki, gdzie pracował w latach 1891-1893. Będąc dróżnikiem kolejowym w Lipcach, w Łowickiem, Reymont poznał życie tamtejszych chłopów. Często odwiedzał  mieszkańców wsi, interesowały go ich pieśni, tańce ludowe, stare obyczaje i obrzędy, zachwycała go barwność strojów łowickich. W dziele swym pisarz uwidocznił wielki talent,  stworzył obraz mieniący się mnóstwem barw, świateł, cieni, zawierający mocny ładunek prawdy o chłopskiej niedoli.

                W 1924 roku artysta otrzymał najwyższe odznaczenie, jakim świat do dziś darzy najwybitniejsze umysły. Przyznano mu Nagrodę Nobla, a w ślad za nią przyszła światowa sława i tłumaczenie nagrodzonej powieści na wszystkie języki kulturalnego świata. Jednakże owoców tej światowej sławy nie zdołał już Reymont wykorzystać w pełni, gdyż wkrótce, 5 grudnia 1925 roku, zmarł.